T-S (IV)

sabado 19 outubro 2013

Recorrín nun intre as dependencias do albergue. Mirei no libro de visitas que había á entrada: tres persoas estiveran o día anterior. Pechei as fiestras que permanecían abertas, así como as contras para impedir a entrada de luz. Boteille unha ollada ós baños. As instalacións semellaban algo deterioradas, aínda que esa impresión derivaba quizá do pouco uso que se lles daba. Sentíame como na miña casa, con todo para min. Así, trala pertinente ducha, vestín un pantalón curto e dispúxenme a preparar a cama, para o cal collín o saco de dormir, tamén mercado para esta viaxe. Nesas andaba cando se abriu a porta. Non levaba as gafas postas, polo que coa pouca luz que había dentro non logrei distinguir quen entraba. Pero pronto escoitei a voz da encargada do albergue que acompañaba a peregrinos. Medio oculto tras as liteiras vestín unha camiseta, saudei e continuei coas miñas cousas.

A encargada foise. Xa coas gafas postas botei unha ollada desinteresadamente. Puiden percibir que eran tres mulleres, unha delas nova, as outras superaban ampliamente os cincuenta anos. Situadas no medio do local parecían escoller a liteira a ocupar. Falaban un idioma estranxeiro que eu non entendía para nada. Semellaba un idioma latino, aínda que as dificultades de comprensión fixéron que me decantara por algún idioma iugoslavo ou rumano.

Unha vez rematado todo o aseo persoal e xa convenientemente vestido dirixinme a elas e pregunteilles de onde eran. A máis nova, que non chegaba ós trinta anos, que era a que estaba máis preto de min respondeume. Non andaba eu moi descamiñado, sobre todo na miña primeira percepción. Eran italianas.

Cando un se atopa con alguén que non fala o propio idioma dase conta da importancia que teñen os xestos. Cánto di un só xesto e cantas palabras compren para non conseguir explicar o que expresa ese xesto. Utilizando un recurso do que nunca me decatara, atendía con especial interés ós seus ollos, ás súas mans, ás súas expresións, ás posturas corporais, á vez que agudizaba o oído para tentar de atopar unha palabra que me axudara a encontrarlle sentido á frase que me decía. Pero a miña torpeza esixíalle repetir constantemente trocando as palabras ata que lograba entender algo. Así que nos limitamos ó básico. Ela chamábase Isabella. As dúas compañeiras eran Chiara e Giuliana. A estas últimas levoume tempo distinguir exactamente cal era unha e cal a outra. As dúas de estatura similar, pelo corto ao “garçon”, idade aparentemente parella, sen signos externos de relevancia que permitiran unha doada diferenciación. Isabella era algo máis alta, delgada, pelo longo e negro e un sorriso elegante sempre dibuxado no seu rostro. Trala presentación, unha das outras referiuse a min indicándolle ás compañeiras algo en concreto, ó cal asentiron as tres. Trala oportuna repetición e despois de sinalarme ós pés co adxectivo “bianchi” deime de conta que se refería ás miñas zapatillas. Certo, elas eran aquelas peregrinas que atopara xantando na área recreativa antes de chegar ó polígono do Porriño. Elas recoñeceronme porque lles chamou a atención as miñas zapatillas blancas. Tras algunha que outra referencia ó Camiño que levabamos feito, dispúxenme a abandoar o albergue para ir a dar unha volta, e así deixalas tranquilamente que se cambiaran, asearan, etc. Pero cando me dispoñía a abrir a porta chamoume Giuliana. Facíame indicacións coas mans acerca de algo que había no exterior. As outras dúas ríanse. Eu sorrín tamén pero con expresión de incredulidade, mentres ela se afanaba en explicarme a qué se refería. Era increíble, estaba totalmente desconcertado. Tanto, que era incapaz de comprender simples palabras semellantes ás utilizadas en galego ou español. Aquela muller repetíame “il cane” e non conseguía entender, ata que outra delas dixo “perro”. Un pouco amargado por esta circunstancia repetín “o can”, asentindo coa cabeza, dándome por enterado de que fóra había un can. Atoparan un can no Porriño. Seguiunas; gustoulles o can e permitironlle continuar con elas. O can estaba mantido e tiña bo pelo, polo que estaba claro que tiña dono. Agora acababa de cambiar, seguramente estimulado pola posibilidade de facer o Camiño de Santiago cunhas italianas... Abrín a porta e alí estaba deitado no felpudo da entrada, cunhas rosquillas ó lado, que non se preocupara moito en comer, pois había de estar farto. Ergueuse, deulle ó rabo e púxose máis ledo aínda cando viu dentro a Giuliana que acudía a pechar a porta, polo que non o deixaron entrar.

Xa era case noite. As farolas encendidas mostraban unhas rúas valeiras e silenciosas. Despraceime solitario polos poucos recunchos que había naquel minúsculo lugar, facendo tempo para ir cear. Achegueime á tenda. A porta estaba aberta pero non había ninguén. Saudei en voz alta, á espera de que alguén me oira. Escoitei un ruido que procedía do interior a onde se accedía a través dunha porta aberta ó fondo do local. Saíu a encargada.

-Qué, xa estás eiquí? –preguntoume, como deixando entrever que aínda era un pouco cedo- Entón qué vas querer cear?

Aquel trato familiar agradábame por unha parte á vez que me sorprendía por outra. Tal vez o feito de ser galego, cando a maior parte da xente que pasaba por alí era allea, facía que a súa actitude cara min fose máis cercana. Mantivemos unha longa conversa. Incluso me ofreceu viño para cear. O seu home era dos Peares e tiñan viñas alí. Agradecinllo pero preferín beber auga. Comentoume antes de irme a dormir que ó día seguinte, se quería almorzar alí, ela estaba de pé dende as sete e media da mañá. Acordei en que iría a esa hora.

Cando voltei ó albergue as compañeiras peregrinas estaban sentadas á mesa trala cea. Saudaron: “ciao”. Sempre decían “ciao”, tanto cando chegaban como cando se ían. Xa era un pouco tarde así que había que deitarse para erguerse cedo ó día seguinte. Tras de min viñeron elas. Pregunteilles a qué hora se levantaban. Dixeron que ás sete. Mostrei a miña conformidade e apagamos as luces.

Dormir nun albergue pode ser toda unha experiencia inesquecible. O primeiro día acostuma ser o máis complicado, xa que un ven afeito á cama de tódolos días, ás súas amplas dimensións, ó silencio habitual... No albergue é todo á inversa. Pero como xa tiña a experiencia do outro ano tomeino con tranquilidade. Ademáis o feito de ser só catro persoas durmindo era algo positivo, pois supostamente habería menos ruido. Giuliana ocupaba unha liteira que había á entrada. Chiara estaba en fronte pero máis cara o centro. Preto dela, nesa mesma liña de liteiras, deitábase Isabella. Mentres que a liteira na que eu estaba atopábase prácticamente fronte á desta última. Tras percibir as reducidas dimensións do saco de dormir pechei os ollos acadando ó pouco tempo quedarme dormido. Pero logo espertei. Unha das dúas que dormían máis ó lonxe tiña unha respiración moi forte, acompañada dalgún que outro ronquido. Permanecín esperto aínda un bo pouco, cos ollos pechados, tentando dormir, pero aquel ruido desvelábame cada vez que o escoitaba. Nunha ocasión que buscaba información sobre aquelo necesario para facer o Camiño, atopeime cun comentario que me fixo moita gracia. Recomendaba levar tapóns para os oídos xa que, transcribo literalmente, “non hai albergue que se precie que non teña un bo roncador”. E por iso traía tapóns, e así considerei oportuno utilizalos naquel momento. Pero tal vez por falta de práctica e tendo en conta a escuridade na que me atopaba naquel intre, non os debín colocar ben, pois seguía escoitando algo, aínda que moito menos. Xa case que dormía cando oín zoar unha mañouba preto da miña cara. Saquei a man dereita do saco e axiteina tratando de espantar ó insecto. Ó cabo duns minutos calou pero aínda seguín esperto algún tempo.

Nalgún momento da noite voltei a quedarme dormido. Pero máis adiante espertei novamente. E agora a miña sorpresa foi maiúscula. Dubidei entre se estaba soñando ou se os tapóns non me deixaran escoitar ben, xusto despois de percibir uns delicados xemidos orgásmicos, que proviñan da litera que tiña frente miña, onde durmía Isabella. Cesaron case que de inmediato á vez que abrín os ollos, aínda que non percibín ningún movemento. Quedei cavilando durante algún tempo, totalmente desvelado, buscando interpretacións a aquel suceso, imaxinando... Tal vez ela estivera soñando; a saber. E de ser así, quén sería o convidado ós seus soños? E a imaxinación e capaz de voar ata os límites do universo. Pero non me quedou outra que acomodarme unha vez máis e cando lle petou voltou a invadirme o sono.

A seguinte vez que espertei xa había movemento no albergue. Era a hora de erguerse. Despois de meter tódalas miñas pertenzas na mochila e recoller as fundas que nos deran para a cama, para tiralas ó lixo, decidín porme en marcha. Chiara e Giuliana estaban almorzando na cociña e Isabella debía de estar no baño, pois alí non a vía. Fixen algo de tempo con éstas para despedirme tamén dela, pero vendo que non aparecía desexeilles un bo Camiño, indicando que seguro que nos veriamos máis adiante. Saín para fóra e alí permanecía deitado “il cane”. Mentres colgaba ó lombo a mochila escoitei dentro a Isabella preguntar por min como decepcionada pola miña ausencia. Acordei ir almorzar, pois xa pasaba das sete e media (hora referenciada o día anterior). Despois voltaría polo albergue. Pero as persianas da casa estaban baixadas e non se vía ningunha luz acendida. Tamén as portas pechadas polo que preferín non molestar. Seguín ata máis abaixo para observar que tamén aquela tapería estaba pechada a aquelas horas.

Regresei coa intención de voltar ó albergue, como había previsto, pero xusto cando me ía desviar cara a entrada apareceronme de frente Giuliana e o can, indicándome se me dispuña a partir. Asentín e botámonos a andar. Pregunteille por Isabella e Chiara e díxome que aínda quedaban no albergue.

Íamos camiñando baixo a luz artificial que desprendían as farolas, cando aínda a luz natural só se percibía detrás do horizonte que quedaba atrás, ás nosas costas. Facía fresco e de vez en cando algún coche de luces cegadoras obrigábanos a apartarnos cara a beira daquel camiño asfaltado. O can camiñaba diante nosa. Eu ollaba de vez en cando para atrás á espera de ver chegar a Isabella. Mantiñamos unha conversa intermitente, pois non era doado entendernos. Giuliana detívose un par de veces para tirar unhas fotografías e facer unhas anotacións nunha libreta. Eu agardaba, pero o frío (non daba entrado en calor) e sobre todo a fame, debuxaban na miña faciana sinais de impaciencia. Ela debeuse decatar e indicoume que continuara. E así fixen.

Camiñei por aqueles lugares de casas espalladas ata que saíu o sol. Miraba á esquerda e á dereita, ó lonxe, ó longo das canellas, pero non atopaba ningún bar nin nada semellante para poder almorzar. O único que se anunciaban eran furanchos, e a aquelas horas permanecían pechados. Pero así que cheguei a unha estrada máis ampla, na que desembocaba aquela pola que eu viña, atopei o que semellaba ser o centro dalgún núcleo rural. Había beirarrúas, unha capela, pistas deportivas, árbores decorativas, zonas axardinadas... Naquela mañá na que a néboa se presentaba a unha certa distancia por enriba miña, xenerando unha humidade persistente, decidín trocar o recorrido marcado polas frechas amarelas que sinalaban o Camiño a seguir. Ó lonxe un mociño agardaba coas mans nos petos, medio enguruñado, totalmente abstraído, no cabo da beirarrúa, á espera de alguén. Camiñei en dirección a el, pero antes de alcanzalo divisei un bar ó outro lado da rúa. Deixei que pasara un coche que circulaba lentamente e que foi parar uns metros máis alá de min, xunto ó mozo que agardaba, e crucei a rúa. Á entrada, fóra, había un par de mesas con grandes copas co pouso do licor café. Certamente semellaba ser a bebida de moda por aqueles lugares. Dentro uns poucos clientes ocupaban a pequena barra; algúns lendo o xornal, outros mirando á televisión. Apenas había conversa e á miña chegada fun recibido con total indiferenza. Pedín un café con leite e biscoitos, e retireime para unha mesa valeira frente a televisión. Unha vez rematei de almorzar quedeime tranquilamente sentado mirando para a televisión. Apetecíame descansar un pouco e alí estaba a gusto, agora que xa entrara en calor.

Na televisión estaban coas novas, nese formato consistente en emitir videos e imaxes sen interrupción, mentres unha voz en off vai narrando os sucesos. Un paisano comezou a falar en alto en relación á nova que anunciaban naquel preciso momento. O destinatario era eu, pois eramos os únicos que mirabamos para a televisión.

-Agora a xente nova voltouse tola –decía- Mira que un cativo de catorce anos porse a matar a estudiantes no colexio cunha pistola. Xa non é só que falte respecto, e que xa non se impón.

Mirábame de esgello agardando unha resposta pola miña parte.

Botei man de “lugares comúns” xa que tampouco tiña moito interés na conversa. –Sí, non entendo como ademáis podía dispor dunha pistola con esa idade. Polo menos eiquí iso é difícil que suceda pois as armas non están ó alcance de calquera.

-Eiquí non pasa porque ó rapaz que fai iso ponse no seu sitio como Deus manda. Man dura e asunto solucionado.

-A ver, hai que ter coidado –dixen eu- Por moi rapaz que sexa se leva unha pistola...

-Pistola tamén teño eu! –díxo botándose cara adiante e mirándome con suficiencia.

Fixen un xesto de aprobación, como dándolle a razón, para que a cousa non fose máis alá, pero xa non respondín. El, que se mantivera de pé en todo momento, deu uns pasos alonxándose da miña mesa, sentíndose vencedor, tendo en conta a miña calada por resposta. Eu aproveitei para erguerme da silla e dirixirme cara a mochila, coa disposición de marchar. Unha vez a colguei ás costas dirixín a mirada cara el coa intención de despedirme pacíficamente.

-Marcho, ata outra ocasión.

El miroume desinteresadamente e fixo o xesto de levantar a man que sostiña a copa, ó tempo que acenaba coa cabeza en sinal de despedida.

Saín do bar e o sol presentouse radiante, sen néboas que puideran estorbar á súa preponderancia. Notei un calorciño que invitaba a camiñar. Regresei ó itinerario e reiniciei o Camiño.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado