T-S (III)

xoves 25 xullo 2013

O bar non era precisamente grande. A barra, á dereita, extendíase por todo o lateral ata verse interrompida pola cociña, ó fondo, totalmente pechada cunha única porta que se abría xusto onde remataba a barra. A forma do bar semellaba ser cuadrada, quedando o resto do espazo ocupado por mesas e sillas. Os clientes, preto de quince, homes na súa totalidade, estaban todos de pé á barra. Dentro da mesma, servindo e atendendo a cociña, unha muller de preto de corenta e cinco anos. Despraceime case que ata o final da barra, onde había un oco libre e esperei pacentemente a que me atendera. En canto rematou de cobrarlle a un dos clientes achegouse xunto a min. Miroume cun forzado sorriso na cara. Os seus ollos expresaban cansazo, pero con todo procurou amosar interés. Pregunteille se aínda se podía comer. Asentiu positivamente á vez que me deu unha breve explicación do que había. Optei por un bocadillo de peituga de polo con queixo e unha coca cola para beber. Non quería comer de prato para non ter moito que esperar e rematar enseguida. E sentei nunha das mesas do fondo, deixando a mochila nun espazo valeiro que había xunto á parede. A televisión, acendida, estaba co telexornal, así que empecei a matar o tempo, á espera de que me serviran, botándolle unha ollada. Pero ó cabo duns minutos empecei a observar o que había no bar. Todos aqueles homes eran operarios e obreiros das distintas empresas daquel polígono. Chamoume a atención que case todos bebían grandes copas de licor café. Os seus rostros amosaban os efectos degradantes das condicións ambientais e das inclemencias climatolóxicas aparelladas a determinados traballos. Semellaba como se o alcohol mitigara dalgunha maneira aquelas penurias. Mantiñan conversas en voz alta, aínda que a mestura de voces impedía que chegaran ós meus oídos con suficiente nitidez como para enterarme do que decían.

Fronte ó citado grupo ocioso, a camareira afanábase en atender tódalas peticións, recoller, limpar, cociñar, servir, cobrar... Trouxome a bebida e aproveitou para recoller unha mesa na que alguén comera con anterioridade, que se atopa preto da miña. Un home de idade moi avanzada entrou pola porta camiñando con dificultade extrema. Na primeira mesa que había nada máis entrar á esquerda procedeu a sentarse. Non lle resultou doado acadalo. E alí quedou coa mirada inexpresiva, sen decir nada nin facer xesto algún. Máis tarde servíronlle un café. Supuxen que sería un cliente habitual de quen xa coñecían os hábitos. E nestas, moito antes das miñas previsións, apareceu aquela muller cun prato que contiña un considerable bocadillo partido á metade, que aínda estaba afumando.

Dalgunha maneira apetecíame pasar desapercibido naquel lugar. E o que ía a suceder a continuación fíxome totalmente invisible. Catro mulleres duns corenta anos, vestidas elegantemente e maquilladas, entraron no bar. As conversas cesaron. Os clientes xiraron en torno ós cento oitenta graos, dándolle as costas á barra, e cravaron os ollos nas recén chegadas. Elas sentaron nunha mesa xusto no centro do local. Das catro, tres aparentaban bastante máis do que eran, pero a cuarta, morena, alta, delgada, resultábame especialmente atractiva. Era, ademáis, a que menos falaba. A presencia daquelas catro mulleres alí rompía bruscamente coa idiosincrasia do bar. Falaban entre sí, xesticulaban de maneira ostensible, movían a cabeza constantemente, ensinábanse mutuamente imaxes contidas nos teléfonos móbiles, así como outros xestos, todos eles co obxectivo de chamar a atención. Algúns clientes miraban con desagrado o reloxo á vez que se dispuñan a marchar do bar, non sen antes botarlle unha derradeira ollada ás citadas mulleres. Outro cliente colleu un xornal e foise sentar xusto ó lado da mesa onde estaban elas, con aparente desinterés. A camisa que vestía estaba case que totalmente desabotoada, mostrando o peito poboado de abundante pelo. As mulleres nin se inmutaron. Algúns homes que estaban fóra entraron para dentro. Pero ninguén se atrevía a decirlles nada, só permanentes miradas luxuriosas.

Eu non entendía nada daquelo e tampouco me atrevín a preguntar. Pouco a pouco a tensión foi decrecendo e os clientes foron marchando cara as súas obrigas laborais. Eu xa tomaba un café mentres agardaba expectante en qué daba aquela situación. Pero non foi nada, de tal maneira que non conseguín matar a miña curiosidade. Pediron a conta, ergueronse e desprazaronse entre as mesas ata a porta con considerable ostentación, ante os poucos clientes que xa quedabamos no bar. A porta aberta permitía ver lixeiramente o exterior. Observaba como dúas delas permanecían de pé alí fóra. Un coche todoterreo detívose xunto a elas. Ía conducido por outra das integrantes do cuarteto. Subiron as tres restantes e arrancaron cara o seu destino, que tiña claro que non coincidiría para nada co meu. Así que decidín tamén eu porme en marcha.

Xa pasaba das catro. O sol alumeaba no ceo con rigurosidade. Unha frecha amarela pintada no chan indicabame que había de seguir de frente. Poucos metros despois, outra sinalaba un xiro á esquerda, para atoparme de cheo sumerxido no intolerable asfalto que definía a rúa cara onde se abrían as portas de multitude de naves e edificacións variadas, onde desenvolvían a actividade as distintas empresas alí presentes. Unha recta infinita achegou ó meu pensamento as primeiras dúbidas sobre o itinerario. E non habería outro camiño por onde ir. Seguro que sí. Pero o descoñecemento do lugar e esa ideoloxía inculcada dende pequeno que nos recomendaba camiñar sempre como as formigas, sen desviarnos do comunmente aceptado, fixo que con moita preguiza aceptara o desafío que se abría diante miña. De todos modos, tomei a determinación de evitar o cemento e as baldosas da beirarrúa, camiñando polo espazo existente entre os muros das naves e a citada beirarrúa. Sorte que algún operario do concello segara a herba días antes, o que me permitiu camiñar con certa comodidade, evitando o sufrimento na planta dos pés.

Rematado aquel penoso tramo e tras avantar as vías do tren por unha pasarela laberíntica, encamiñeime a través doutra longa recta cara O Porriño. Facía calor. Os pés ardíanme e tiña sede. Nunha gasolineira detívenme, e dunha máquina expendedora retirei unha lata de refresco. Un pouco máis adiante, na outra beira da rúa, había unha diminuta capela, cercada por un valado, que deixaba un pequeno espazo cuberto de herba e algunhas árbores. Era un oásis naquel mundo de cemento. Senteime ó pé do muro da capela, á sombra. Descalceime e bebín tranquilamente o refresco. Só o ruido dos coches ó pasar resultaba un pouco molesto, pero era soportable. Alí estábase ben. Un pardao choutaba entre as pólas aínda núas dunha das árbores. Prestaba atención á miña presenza. Tras ver que me mantiña inmóbil choutou ata o chan, a certa distancia de min. Tras uns breves intres ergueu o voo novamente cara a árbore. Alí piou repetidamente. Imaxinei que tería o niño preto e que eu lle resultaba molesto. Calceime e dispúxenme a continuar co meu camiño.

Cando voltei á estrada observei que varias decenas de metros máis atrás, do outro lado da rúa, viñan unhas peregrinas. Botei a andar. Despois duns trescentos metros xireime para ver onde viñan pero non as avistei. Entrei no núcleo urbano do Porriño e mantivenme un intre quieto sin saber cara onde ir. Non había sinais e a guía tampouco me aclaraba o itinerario a seguir. Avancei con certas dúbidas ata chegar á praza do concello. A Casa do Concello era certamente chamativa. A súa arquitectura era orixinal. Pero había algo que impedía que a beleza fose incontestable: semellaba ser moi pequeno o edificio para aquela arquitectura tan exuberante, ademais de estar pegado por un lateral a outra construcción. En todo caso non pasaba desapercibida para o visitante.

Quedaban algo máis de cinco quilómetros para chegar a Mos e estaban sendo as seis da tarde. A estrada N-550 guioume a continuación. Maldecinna para sempre. Camiñando pola beiravía, cun tráfico infernal, pasei un dos piores momentos do Camiño. Incluso non me decatei dun desvío e seguín ata que a ausencia de indicadores me fixo preguntar a un mozo que saía dunha casa, que foi quen me advertiu do meu erro, aínda que me recomendou continuar varias decenas de metros máis, pois o camiño voltaba a enlazar coa estrada un pouco máis adiante. O calor, o ruído, a contaminación dos coches, a fatiga, a sede, minguaban o meu ánimo. Desexaba alcanzar a meta máis ca nunca. Cheguei a un punto onde o camiño daba a opción de escoller entre dúas rutas distintas. Detivenme. Un regato de agua clara discorría entre uns amieiros baixos. Penséi en beber; xa non traía auga conmigo. Descarteino polo preto que estaba da estrada. E decidín abandonar a N-550 por un camiño de cemento que me achegaba ó pobo de Veigadaña. Por se as condicións ambientáis que viña padecendo non foran o suficientemente negativas, alguén estaba facendo unha queima, e o fume saía ó meu encontro. O cheiro a roupa e plásticos queimados era especialmente desagradable. Aquel camiño en pendente cara riba situoume naquel pequeno pobo, onde non atopei a ninguén pola rúa.

Pero saíndo do pobo observei unha imaxe que me conmoveu profundamente. Un neno duns doce ou trece anos gardaba o gando que pacía nun lameiro. Posto que iste estaba aramado e non había risco de que o gando saíra fóra, aquel neno mataba o tempo con determinadas actividades de carácter lúdico que o tiñan distraído. Estiven mirando un pouco para el sen que me percibira. Xusto ó lado do lameiro, había un espazo sen cultivar onde deixaran a secar a ferraña. Case que xa non me lembraba da ferraña esparexida ó sol. Despraceime co pensamento ata a miña infancia. Víame reflexado naquel neno e naquel medio, rodeado por todas aquelas circunstancias. Sentín nostalxia do meu pasado. Camiñei desconcertado e triste varios centos de metros. A meta tiña que estar preto para xa non me resultaba interesante. Un autobús escolar que circulaba por unha estrada paralela ó meu camiño, detívose. Baixaron unha nena e un neno, coas súas mochilas. Viñan xogando pillándose un ó outro por un carreiro que conectaba co camiño por onde eu ía. Eu laiábame profundamente por non poder seguir sendo neno, por me ter que haber feito maior. Nesa miña ausencia, case que se me pasa inadvertida unha fonte que había á esquerda. En realidade tratábase dun sitio reducido, moi ben coidado, no que se atopaba a maiores da fonte, unha estatua de pedra, mesa con bancos e prantas e flores. Aproveitei para beber e encher a botella de agua. Quitei a mochila e senteime nun banco. Ollaba ó frente, ás terras cultivadas, algunhas casas espalladas e o monte ó fondo. Todo me recordaba ó meu pobo natal, á miña infancia.

Aínda estiven un bo pouco alí sentado. Xa pasaba das sete e media e acordei que tiña que chegar ó albergue. E púxenme en marcha pero en nada xa se anunciaba o núcleo de Mos.

Imaxinaba que sería un pobo cun número considerable de casas. Unha pequena rampa á esquerda situábame nun espazo onde se podían ver unha igrexa, un pazo, unha tapería, unha tenda, unha edificación que contiña o albergue e algunha casa particular. Nada máis. Uns albaneis estaban rematando unha pequena obra preto do albergue. Nin miraron para min. O sol proxectaba os derradeiros raios de luz do día polos ocos que se abrían entre as árbores que se erguían na cima da ladeira onde se ubicaban aquelas edificacións. Un cartel na parede do albergue indicaballes ós peregrinos que se dirixiran á tenda que había no outro lado da rúa. Alí fun.

A encargada do albergue recibiume con moito entusiasmo e achegouse conmigo ó albergue.

-Es o primeiro en chegar –indicoume- Xa pensei que hoxe non viría ninguén.

Ensinoume as instalacións. Estaban tal e como quedaran do día anterior. Escusouse decindo que a encargada la limpeza non se pasara por alí durante o día.

A porta de entrada daba paso a un espazo aberto ocupado por unhas seis ou sete liteiras. Á esquerda había unha pequena cociña, con mesa e sillas, separada do espazo das camas por un biombo que apenas aportaba independencia. Tanto dende a cociña como dende o espazo das liteiras accedíase a un corredor que daba entrada ós dous baños: un para cada sexo.

Acordei con ela que iría cear á tenda (que facía as veces de quiosco, bar, restaurante, etc.), xa que a tapería pechaba os luns. E alí quedei eu só, coma só andivera o resto da xornada. Polo menos podería dormir tranquilo, sabido como tiña das dificultades existentes para conciliar o sono nos albergues. Xa que tiña todas a liteiras para min elixín unha do fondo que semellaba ser a máis recollida.

E deste xeito remataba eu a miña primeira etapa do Camiño, naquel día longo que empezara en Ourense para rematar nun lugar no que xamáis estivera; naquel día con multitude de sensacións experimentadas sen un criterio definido; naquel día que amañecera fresco, que se voltou caloroso e que agora, xa contra a noitiña, refrescaba novamente. En todo caso atopábame animado e desexoso da chegada dun novo día.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado