T-S (II)

xoves 04 xullo 2013

A veces mírome a min mesmo e cóstame recoñecerme. Véxome coma un estrano, como alguén alleo a min, que vai pola vida sen un destino concreto, sen ter nada claro, deambulando. Este “eu” reflexivo e crítico que se mete en todo, que todo o quere controlar, que busca sempre maximizar o beneficio en todo o que fai, que non quere dar puntada sen fío. Este “eu” (reflexivo) que desprecia ó meu outro “eu” (errante). E se poidera elexir quedaríame co “eu” errante. Pero agora xa é tarde para poder tomar unha elección. Hei de conformarme co que hai.

E o que había aquel luns ás doce do mediodía á entrada de Tui era unha rúa totalmente descoñecida para min, por onde tiña que botar a andar. Carguéi a mochila ás costas, amarreina ben, agarréi o pau que me había de servir de bastón, que era de mimosa, un pouco rudimentario, por certo, pero que non pesaba prácticamente nada, e púxenme en marcha. Ós poucos metros xa me detiven. A inseguridade dos inicios, as dúbidas, os temores, percibinnos todos lixeiramente naquel momento. Sentía a necesidade de habituar os meus sentidos ó Camiño, aquela sensación que tivera o ano anterior na outra travesía feita, que me permitía dar pasos con total seguridade. E iso acadaríase en pouco tempo, pero agora aínda non dispuña dela.

Nos preparativos do Camiño imprimira dunha páxina web unha breve descripción das etapas a modo de guía. Era moi completa, xa que ademais de facer unha axustada referencia ó itinerario, daba información sobre os albergues e os monumentos e lugares de interés que se podían visitar alá por onde se pasaba. A min serviume de moita axuda. Así que botéi man dela e tratéi de situarme. Unha vez o acadéi gardeina nun dos amplos petos do meu pantalón de “trekking”, mercado para a ocasión. Desta maneira sempre a tiña a man para poder consultala. Reiniciéi a marcha. A rúa conduciume ata un cruce onde xiréi á esquerda para tomar unha canella estreita, que se abría paso entre casas de planta baixa que parecían valeiras. Non se vía a ninguén. Sentinme só naquel mundo descoñecido. O meu pensamento viuse asaltado por un sentimento de tristeza, á vez que me chegaban recordos doutras ocasións nas que a soidade fixera acto de presenza na miña vida. Aquela sensación de afastamento, de estar esquecido por todos, nostalxia...

Pensaba en a quén podería coñecer no Camiño, con quén conversaría, con quén camiñaría.

As cunchas símbolo do Camiño repetíanse sucesivamente, mostrando a dirección a seguir, así como frechas amarelas pintadas no chan e nos muros, o que fixo que me sentira máis seguro e confiado, ó mesmo tempo que me abandonaba a tristeza precedente. Agora a miña intranquilidade radicaba noutro asunto. Tiña que certificar dalgún xeito que iniciaba o Camiño en Tui, así que había de selar a credencial de peregrino a poder ser na catedral de Tui. En caso contrario, a alternativa era algún establecemento tipo bar ou cafetería, que dispuxera dun selo válido para esta circunstancia.

Cheguéi á catedral. Na praza enlousada que tiña diante visualicéi ós primeiros peregrinos. A cor clara da pel e o pelo louro parecían indicar que se trataba de xente do norte de Europa. Eran homes e mulleres que superaban os cincuenta anos, todos en grupo parecían porse dacordo sobre a dirección a tomar. Diante da porta da catedral tres homes (estes semellaban veciños da vila) conversaban. Un deles miroume mentras me dirixía ó interior da catedral, aínda que non dixo nada. Dentro había algunha xente e un par de peregrinas, tamén estranxeiras. Saudámonos cun breve “ola”, e continuéi polo interior na busca dalgún sitio onde houbera alguén pertenecente á institución, que me selara a credencial. Non atopéi a ninguén, así que saín para fóra. Xusto nese momento, as dúas peregrinas que antes vira dentro dirixíanse á persoa que me mirara ó entrar, facendolle xestos de selar coas mans. Este deixóu a conversa e encamiñouse cara o interior. Elas foron detrás e eu seguinnas. Nunha pequena mesa que había á entrada á dereita, aquel home sacou dun caixón o selo. Unha vez selada a credencial quiteime un peso de enriba. Sentinme liberado á vez que me entraba unha especial ledicia, percibindo que nese preciso momento podía comezar xa o Camiño sen temor algún.

Saquéi do peto a guía para ver a dirección que tiña que coller, pero antes de abrila outro dos homes que conversaban diante da porta indicoume o camiño a seguir.

Xusto no momento que iniciéi o camiño puxéronse en marcha as dúas peregrinas que selaran canda min, ademais do grupo que antes ollara na praza. Ó cabo duns metros o grupo detívose diante dunha capela coa intención de entrar dentro. As outras dúas peregrinas máis unha terceira continuaron diante miña. A verdade é que naquel momento apetecíame camiñar só, ó meu ritmo, polo que fun indo devagar a uns metros de distancia detrás delas. Pero logo se detiveron, eu adianteinas e entón apuréi o paso para distanciarme. As canellas enlousadas sucedíanse ata que nun xiro á esquerda se abriu unha rúa máis ancha. Ó pouco de comezala, da dereita partía unha rúa que ía dar ó río. Xa a pasara, pero volvín sobre os meus pasos, e a través da mesma achegueime ata el. Era o río Miño, aquel que vira á mañá en Ourense. Agora, xa preto da súa desembocadura, era moi ancho e as augas permanecían case que quietas. Aproximeime ata tocar a auga. Era como se buscara agarimo no único que había alí que non me resultaba alleo. Era algo familiar dentro de todo aquel ambiente estraño. Sentinme ledo e notéi a sensación de non estar perdido.

Dispúxenme a continuar, pero agora que xa saíra o sol facía calor. Entón consideréi necesario sacar o xersei, coa camiseta era suficiente. E aproveitéi, unha vez que tiña que quitar a mochila, para comer e beber algo. Levaba chocolate e unha botelliña de medio litro de auga. Encántame o chocolate e ademais da moita enerxía, polo que é un alimento oportuno para evitar calquer posible desfalecemento. A auga xa estaba algo quente, pero bebina igual. Cando me puxen novamente en marcha vin ó final da rúa que pasaban as peregrinas de antes. Voltéi a ir detrás delas varios centos de metros, pero ó chegar a unha capela detivéronse para entrar dentro. Cando cheguéi á súa altura, miráronme e saudéi sin determe. Non sei que pensarían de min, pero naquel intre non me apetecía pararme, ademáis quería comer no polígono do Porriño e xa era moi tarde.

O Camiño abandonóu Tui para levarme por un agradable carreiro de terra entre as leiras. Ó pouco de empezar este carreiro diviséi un lavadeiro, onde estaban lavando dúas mulleres. Cando cheguéi xunto a elas pregunteilles se da corrente de auga que entraba no tanque se podía coller auga para beber. Apresuráronse en indicarme que máis adiante había unha fonte, onde me resultaría máis sinxelo encher a botella. Tiven a impresión de que naquel momento lles resultaba incómoda a miña presencia, así que botéi a andar na busca da citada fonte. Chamoume a atención ver a aquelas mulleres lavando no lavadeiro. Semellaba algo antigo. Recordaba cando era cativo e vivía no pobo de ir coa miña nai lavar ó lavadeiro. Ían case que tódolos veciños. Despóis xa sempre lavaba no tanque que tiñamos na casa, do mesmo xeito que o resto dos veciños tamén instalaron o seu na súa propia casa. Todo isto previo á chegada da lavadora, claro. Antes, cando todo era máis en común, cando se compartía e se vivía en comunidade. Agora que nos volvemos tan individualistas, que nos compre ter todo e que nada nos chega. Dí a miña nai: “non hai pouco que non chegue, nin moito que non se acabe”. Ésa é unha boa filosofía de vida, mágoa que estea en desuso.

Aínda tardéi un bo pouco (xa me empezan a entrar as dúbidas) en atopar a fonte. Máis que fonte era un rego de auga que caía por un desnivel, orixinando unha pequena fervenza. Tiréi a auga que traía na botella e tras beber unha pouca, procedín a enchela para levar. Sentíame especialmente ben. Disfrutaba daquel soleado día naquela paisaxe rural. Botéi contas e consideréi que podía chegar ó polígono industrial de As Gándaras antes das tres, imaxinando que alí debería de haber bares ou restaurantes para xantar. Deste xeito puxen un bo ritmo na andaina co propósito de cumprir dito obxectivo.

A vida é un camiño que se abre diante nosa. Cadaquén elixe o seu (de haber alternativas), ou tal vez haia só un único camiño para cada un de nós. A interpretación queda ó gusto do camiñante. O que está claro é que necesariamente hai que se pór en marcha; detidos só se ve pasar o tempo. Hai quen vai á presa porque entende que o camiño é moi longo e quere chegar canto antes; mentres que outros prefiren ir devagar, xa que consideran que o camiño é demasiado curto e pretenden disfrutalo. Eu, que desexaría facer un longo camiño sen présa, vou andando por un carreiro estreito, de terra, no interior dunha carballeira, ollando as pisadas doutros camiñantes que pasaron antes ca min. Porque tódalas dificultades do camiño outros xa as superaron antes; outros foron abrindo paso, descalzos, na precariedade máis absoluta, que hoxe parecemos esquecer ou situar moi lonxe no tempo; e deixaron camiños limpos e amplos, polos que agora nós nos desprazamos con zapatos de solas moi grosas e xa non podemos sentir os coios dos camiños da vida (como alguén escribía atinadamente).

Un cartel sinalaba que a senda que percorría coincidía co trazado da Vía Romana XIX. O río Louro discorría lentamente á miña beira, cando non se alonxaba e desaparecía, para voltar a atopalo, e incluso cruzar por enriba del a través dunha sinxela á vez que fermosa ponte de lousas. A súa auga, que semellaba emboutada, entendo que deu orixe ó seu nome. A vexetación era abundante e proporcionaba sombra en todo momento. Un claro abríase entre as árbores e unha pradeira de herba verde e flores amarelas brillaba á luz do sol. Entráronme ganas de me deitar nela, pero tiña que continuar. O optimismo apoderárase de min. Agora avanzaba con enerxía e determinación, afastadas as dúbidas iniciáis.

Ás veces alternaba tramos de terra con outros de asfalto. Cruzaba por pequenas poboacións de casas esparexidas, sen apenas movemento, onde se escoitaban algúns ruidos domésticos, algún can ladrando vagamente e un silencio sonoro que soaba melódico nos meus oídos. Camiñaba só coma tantas outras veces nesta vida, pero percibía a compaña de todo o que me rodeaba con tal magnitude que me sentía mimetizado naquel hábitat.

Subidas e baixadas sucedíanse sen ningún criterio específico. Cada curva superada abría un novo horizonte que desexaba alcanzar. Os cruces estaban perfectamente sinalizados, polo que avanzaba con paso firme e preciso. Á vista dalgún daqueles cruces de camiños, achegouse ó meu pensamento unha cita antiga dun libro lido, que decía: “dous camiños ante min; elexín o menos frecuentado, e esa é toda a diferencia”. Porque o camiño que escollemos para a nosa vida poderá ser o máis ou o menos frecuentado, pero habería de ser o acertado, a poder ser. Pero iso só se coñece ó final.

E o fin que me propuxera estaba a piques de acadalo. As casas, coma sempre espalladas, foron aparecendo ó meu paso, cada vez en maior número. E con elas comecéi a ver cartéis colgados en valados e nos postes da luz, algúns con letras chamativas e outros escritos a man en follas cuadriculadas, indicativos de bares, mesóns e incluso restaurantes. Un deles, que recibía o nome de “O Cazador”, anunciábase a douscentos metros, pero nunha dirección diferente á do percorrido que tiña que seguir. Miréi a hora. Ían a ser as tres menos cuarto. Tiña que decidirme xa, pero rexeitéi desviarme do camiño. Os meus ollos albiscaban non moi lonxe algunhas naves do polígono. Alí tiña que haber sitios de sobra para comer.

Por unha pista asfaltada, entre piñeiros, fun subindo ata alcanzar, na cima, unha área recreativa. Era bastante grande, de forma rectángular. A pista atravesábaa por un lado. Á esquerda e ó fondo había mesas cos seus bancos, algunhas das cales estaban ocupadas por xente naquel preciso intre. Na primeira da esquerda estaban sentadas tres mulleres, de diferentes idades, que estaban xantando. Ó ver as mochilas ó lado deducín que eran peregrinas. Saudéi e responderonme do mesmo xeito. Non había tempo para máis, necesariamente era hora de comer, aínda que a fame non a sentía especialmente. Unha vez pasada a área recreativa, a pista xiraba á dereita para acometer unha baixada pronunciada, ó final da cal se erguían as primeiras naves do polígono industrial.

Diante dunha casa de dúas plantas, que se erguía á dereita do camiño polo que transitaba, había dúas mesas brancas de plástico, arrodeadas por sillas tamén de plástico, que facían publicidade dunha marca de bebidas refrescantes. Inmediatamente os meus ollos buscaron o letreiro de bar como se dun oasis se tratara. E atopeino, aínda que o que máis me sorprendéu foi o seu nome: “O Cazador”. Logo me dei conta de que o camiño daba un rodeo pola área recreativa.

Unha das mesas de plástico estaba ocupada por dous homes de idade cercana ós corenta anos. A impresión que me daba a súa presencia non era boa. Esto fixo que valorara por un momento a posibilidade de continuar en busca doutro bar. Pero rápido rexeitéi esa opción. Semellaba ser un bar obreiro e quizá era o que máis se apropiaba á miña condición de peregrino. Unha última dúbida mantíñame parado: non sabía se entrar dentro ou quedar fóra nunha das mesas valeiras. O sol que repousaba con determinación sobre aquelas descoloridas mesas de plástico axudoume a tomar a decisión. Así que tiréi para dentro.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado