T-S (I)

martes 04 xuño 2013

Calquer día, nun intre indeterminado, o tempo detense, simplemente co obxectivo de limitar a percepción de todo o que nos rodea, frear as intrusións baldías, deixando paso, exclusivamente, a un tenue fío de luz que ilumina o noso pensamento. Surxe, entón, unha idea positiva, unha determinación brillante que enche de entusiasmo as nosas vidas.

Sentín ese fío na miña frente, non hai moito. Atordado pola indiferencia dos ordenadores, mobles, archivadores, folios brancos carentes de vida, por ese ambente frío e distante que desprenden as paredes das oficinas; percibín un lixeiro impulso que me elevaba por enriba da vulgaridade presente. Xirei a cadeira e miréi pola fiestra cara fóra. Cesaran as chuvias do inverno e agora a luz do sol esparexíase por tódolos recunchos, resaltando, dun xeito especial, as diversas tonalidades da cor verde presente en calquer lugar alá onde alcanzaba a vista. Sentín que era o momento, que tiña que partir.

Un ano antes embarcárame, dubitativo e temoroso, nunha viaxe a pé que me levaría a Santiago dende Ourense, seguindo o percorrido coñecido como Camiño Sanabrés (variante da Vía da Prata). A experiencia espertou en min o interés por unha segunda viaxe a Santiago, aínda que de xeito moi impreciso, tanto no plano espacial coma no temporal.

Consideréi que Tui sería un bo punto de partida, tendo en conta a distancia, o tempo dispoñible, os lugares por onde transcurría o percorrido, e á vista das boas impresións que despertara en min un artigo que había lido referente a este denominado Camiño Portugués. Organicéi lixeiramente a viaxe, tendo en conta, entre outras cousas, en cómo chegar a Tui a tempo para facer unha primeira etapa a pé que había de superar os vinte quilómetros. Daquela, atopeime o día anterior á saída, preparando a mochila con moitos menos inconveñintes dos que tivera o ano anterior, no primeiro Camiño.

O día amañecéu bretemoso. Erguinme cedo. Ó amparo da imprecisión que leva consigo non determinar con exactitude qué autobús coller ou a qué hora partir, saín da casa dirección á estación de buses. Hai veces nas que as circunstancias se aliñan de tal maneira que se alcanza o obxectivo sen esforzo, sen por nada da parte dun. Así que cheguei á estación tres minutos antes de que partira o autobús, co tempo xusto para sacar o billete e arrancar. Agora que o penso estiven a nada de botarme unha hora ou máis tirado na estación, á espera do seguinte bus destino Vigo. En fin, ás veces deixo todo ó ditado da casualidade; e ás veces sae ben.

Non recordo o tempo que facía que non viaxaba en bus nun traxecto longo. Sentéi no asento pegado ó cristal. Quería pasear a miña mirada por todo o que houbera visible no exterior durante a viaxe. Ó pouco de acomodarme observéi un pequeno inconveñinte: os xeonllos íanme apegados ó asento de adiante. Tras varias probas acadéi unha postura que me resultaba cómoda. Crucéi a perna esquerda enriba da dereita, xirandome corenta e cinco graos cara o asento do lado. E atopéi a comodidade.

O río Miño discorría lentamente á nosa beira, naquela mañá tranquila. Tal vez o feito de ser luns (e de que aínda era cedo), implicaba que os viaxeiros mantiveran unha actitude silenciosa. Neste ambente sosegado a miña mente viaxaba á vez que a miña mirada. A brétema que impedía ver o sol trasladábase ó meu pensamento en forma de bruma, que evitaba concentrarme en nada concreto. No exterior sucedíanse pobos e casas esparexidas, acá e acolá. A pouca xente que se divisaba mostrábase indiferente ó noso paso, no seu mundo, nas súas cousas. De vez en cando detíñase o autobús nalgunha parada específica. Alguén subía. Ollaba nunha mirada panorámica ata atopar un asento libre, que aínda había, e sentábase sen mostrar interés en nada máis, absorto no seu mundo persoal. Todo seguía en silencio. Na indolencia do meu pensamento, por momentos emerxía unha idea difusa que me situaba no comezo do Camiño. Pechéi os ollos tentando durmir. Íamos lentos e deste xeito trataba de acurtar a viaxe. Tal e como imaxinaba non o conseguín, aínda que permanecín así durante algúns quilómetros. Preto de Ribadavia o autobús xiróu nunha rotonda e encamiñouse por unha estrada dirección a esta vila, ata unha pequena estación, descoñecida para min, onde nos detivemos unha vez máis.

Apoderouse de min certa inquedanza. Tiña a impresión de que non íamos chegar nunca. Ou tal vez o fixeramos moi tarde e habería, entón, de trocar os meus plans para a primeira etapa. Miraba con indiferenza cara os pasaxeiros que, ordeados en ringleira, procedían a subir ó autocar. Unha muller duns trinta e pico anos chamaba a atención de entre todos eles. Elegantemente vestida coa roupa axustada, o pelo longo e louro, máis ben alta e estilizada. Agardéi a que subira para vela máis de preto. Conforme ían subindo íanse sentando onde atopaban sitio. Eu mantiven a miña postura no asento, deixando entrever que non desexaba que ninguén sentara ó meu lado, por aquelo da comodidade. A ver, ninguén ninguén... Ela pasou de largo, pero detrás viña unha moza nova que se detivo despreocupadamente fronte a min, e sen mirarme dispúxose a quitarse o bolso que traía colgado. Eu entendín que pretendía sentarse xunto a min, así que tiven que descruzar as pernas e xirarme cara o meu asento. E sentóu ó meu lado. Había ter uns vintepoucos anos. Tiña unha cara fermosa, aínda que non chamaba a atención como a loura. Non dixo nada. Ocupóu o seu asento, coa mirada perdida. E intres máis tarde puxo uns auriculares nos oídos, mostrando a súa total ausencia de espíritu.

Aquela inquedanza tornou cando, tras pornos en marcha novamente, observéi como nos encamiñabamos cara a autovía. Vigo quedaba entón máis próximo. O autobús ía case que cheo. Agora escoitábanse murmurios constantemente. E a min apetecíame falar coa moza que sentaba conmigo. Botáballe olladas rápidas, en metade de miradas panorámicas que eu facía cara a dereita, semellando desinterés, para ver se seguía cos auriculares postos. Ela mantiña a expresión inalterada, cos ollos mirando ó fronte, aparentemente ausente. Agardéi. Máis tarde quitóu os auriculares e moveu lixeiramente o corpo acomodándose no asento, regresando deste xeito ó presente.

Estaba cavilando en qué decir que poidera espertar o seu interés, para iniciar unha conversa, cando soóu o meu teléfono. Chamábanme da oficina. Ademáis de responder á pregunta que me facían, aproveitéi para estenderme con diversos comentarios para alongar a comunicación. Era como se quixera demostrar que tiña fala. Nestas andaba cando o autocar se desvióu cara A Cañiza para recoller máis pasaxeiros. Xa voltabamos de novo á autovía cando rematéi a chamada. Gardéi o teléfono e pregunteille á moza se aquela era a última parada antes de chegar a Vigo. Non sei por qué, pero tiña a impresión de que ela facía habitualmente esa viaxe. Moveu lixeiramente os beizos como para emitir unha resposta, pero antes de falar fixo unha breve reflexión, sempre mirando ó frente. Ó cabo de tres segundos xirouse e respondeume cun sí dubitativo. E engadíu, persistindo na súa dúbida, que creía que non ía parar no Porriño, e que iría xa directamente para Vigo. Alí tiña dúas paradas, na estación e no Areal, antes de continuar cara Pontevedra. Non obstante, toda esta información deuma sen mirarme á cara, mantendo a mirada perdida na parte inferior do asento que tiña diante. Entendín que non tiña gana de falar. Eu caléi entón.

Ó pasar o desvío que conducía ó Porriño o tráfico incrementouse considerablemente, síntoma de que a cidade estaba preto. Voltéi a preguntarlle. Expliqueille o meu itinerario, que tiña por destino Tui. Agora xa con maior confianza, incluso se atrevéu a mirarme ós ollos, á vez que me aconsellaba. Tiña unha mirada agarimosa que desprendía comprensión e tenrura. O sol, xa no ceo, inundaba de claridade o interior do autobús, permitindo observar nos seus beizos a suave liña dun leve sorriso. A partir deiquí e ata chegar á estación, foime dando indicacións que consideraba relevantes para min.

Pero o traxecto xa foi demasiado curto para o que eu quixera, e aquela estación sombría recibiunos con algúns buses aparcados e xente arredor dalgún deles. Ían ser as dez e media, exactamente unha hora e media de viaxe. Ó deterse o autobús boa parte dos pasaxeiros foronse erguendo dos seus asentos con dirección á porta de saída. Eu agardaba a que ela se levantara tamén para sair, cousa que fixo rápido, pero detívose dándome a oportunidade de saír a min e camiñar diante, mirándome con aquel rostro que desprendía felicidade. Así o fixen, á vez que lle daba as grazas, pero a miña alegría tornou en tristeza cando observéi que se voltaba a sentar. Desexoume unha boa viaxe. Quedeime perplexo ó mesmo tempo que o meu xesto expresaba un sorriso de resignación. Despedinme e baixéi do autobús. Vaguéi confuso varios metros sen saber qué dirección tomar. Sentía que unha vez máis a vida endulzábame o padal como preludio a un duro correctivo de fame. E non me quedou outra que esquecer aquela fermosa cara e centrarme en acadar o meu destino, Tui, inicio do Camiño.

Desliceime cara o interior da estación na busca de información. O primeiro autocar que chegaría a Tui saía ás once. Tiña que esperar pouco máis dun cuarto de hora, feito que me agradou, pois íanse cumprindo as miñas previsións. Seguramente en media hora, a máis tardar, estaría iniciando o Camiño, así que tras botarlle unha visual ás instalacións interiores da estación, dirixinme pacientemente cara o autobús. O conductor era un mozo novo, semellaba atento. Subín cedo e aproveitando que estaba ocioso, expliqueille as miñas circunstancias, dando por feito que non sería o primeiro en ir a Tui para iniciar o Camiño. Lóxicamente, así era. Recomendoume que non me sentara moi lonxe, que xa me avisaría en canto chegaramos ó punto de partida. Para min resultóu ser un alivio, polo que me despreocupéi á espera das súas indicacións.

Arrancamos puntualmente pero pronto me dei conta de que a viaxe se ía facer vagarosa. O tráfico era denso e o autobús detíñase cada vez que alguén pulsaba o timbre de parada. Ademáis desviábase por diversos lugares lixeiramente afastados do traxecto principal. Os pasaxeiros subían e baixaban coas súas conversas, co cal aquelo parecía unha feira. Achegámonos ó complexo hospitalario O Meixoeiro. Varias persoas maiores subiron e sentaron preto de min. A súa conversa xiraba en torno ás enfermidades: receitas, medicamentos, dores, incomodidades, citas médicas, médicos especialistas...

Certamente, se atendemos exclusivamente a un punto de vista obxectivo, a vida é unha controversia. Nun primeiro momento tratamos de experimentar tódalas posibilidades que nos levan a alcanzar en plenitude a vida, e cando chegamos a ise punto dámonos conta de que non é nosa, así que buscamos tódolos medios para que, entón, sexa a vida quen non nos abandone a nós. E precisamente isto vai ocurrir cando máis impedidos estamos, cando menos forza temos para agarrarnos a ela. A vulnerabilidade da xente maior é cruel. E o desarraigo ó que se ven sometidos en moitos casos empeza a ser preocupante. Comezan a escoitarense opinións, sobre todo en medios de comunicación, de persoas que entenden que se poden desentender deles, determinando que hai un sistema de benestar (presunto) que os atenderá. E mentras tanto, ese sistema ó que fan referencia esborrállase irremediablemente por culpa duns nefastos xestores que non queren saber dar prioridades, que dan relevancia a intereses particulares por enriba do interés xeral; intereses particulares de persoas que o único que ansían é acaparar poder e riqueza, sexa á costa do que sexa. A involución que alcanzóu a sociedade actual convertiunos en caníbales: o ser humano mantense engulindo a outros seres humanos.

Máis adiante alcanzamos O Porriño. Cada vez que paséi polo Porriño, atopéi sempre obras nas rúas. Semella que son inherentes a esta vila industrial. Isto entorpecía o tráfico. Por si fora pouco, un vehículo que ía á nosa par fixo un maniobra estraña, tentando aparcar, o que casi produce un choque contra o autobús, co conseguinte frenazo e susto para o conductor e os pasaxeiros que íamos adiante. Tras unha breve discusión acerca de cal dos dous conductores era o infractor que, obviamente, non quedóu aclarada, avanzamos varios centos de metros máis para deternos novamente. Cando miréi para os pasaxeiros que acababan de baixar observéi que eran uns mozos que portaban mochila. Tal vez eran peregrinos que iniciaban o Camiño alí. E eu aínda transitando cara a saída, e xa pasaba das once e media. Non ía empezar nunca. Sentín algo de angustia.

A continuación desviámonos por unha estrada estreita cara varios pobos ruráis, onde novamente baixaban e subían viaxeiros ó autobús. O meu estado xa sería de intranquilidade e resignación ata a chegada ó meu destino. Tras pasar polo centro de Tui, nun cruce ateigado de sináis indicativas de poboacións, xiramos á esquerda, cara Portugal. Ó cabo de percorrer un curto traxecto, o autocar detívose enfrente dunha gasolineira. O chofer botoume unha ollada e fíxome un sinal coa cabeza. Remataba a miña viaxe. Erguinme con celeridade, como se non quixera ser o culpable de que a viaxe se demorase tanto. O conductor, ó chegar ó seu lado, explicoume que alí se iniciaba o camiño, é decir, que alí empezaran noutras ocasións, outros peregrinos o seu Camiño. Tiña que tomar unha rúa que se abría á esquerda, xusto diante da gasolineira. Desexoume un bo Camiño, mentras saía pola porta. Agradecinllo. Alcancéi a beirarúa. A porta pechouse, o autobús arrancóu e quedeime alí só, sendo as doce do mediodía, con todo un Camiño por diante.






Enviar un comentario

Nome:
Correo electrónico:
URL:
O teu comentario:

sintaxe html: deshabilitado