E cando miras non é a min

luns 08 febreiro 2016

Mirándote ós ollos con insistencia intento advertir a túa verdadeira personalidade. A conversa deriva cara o innecesario relato de quen e quen. Mentres ti te descolgas con certa irritación: “estabamos no local, cruzamos as miradas, semelláchesme interesante, falamos e agora estamos eiquí. Que máis da, para que entrar noutras explicacións” Certo. Para que cargar co pesado gravame da historia de cadaquén, podendo flotar no aire liberado dos vencellos intolerables dos que estamos presos e definen a nosa existencia. [ Máis ]

Visión XLIV

domingo 28 xuño 2015

Cada vez que veo una viñeta en el periódico me lanzo, voraz, a devorar el mensaje que su autor pretende transmitir. Una viñeta, con un minúsculo texto, aparentemente no da para mucho. Sin embargo, sus autores son extraordinarios comunicadores, capaces de informar y aportar su punto de vista, con mucho ingenio, de lo que sucede diariamente.

Recientemente aparecía el siguiente texto en una viñeta que sigo casi que a diario: “Hay que recordar que el miércoles 1 de julio entra en vigor la ley mordaza. No podemos olvidarnos de retrasar el reloj 200 años” (Frida&Lolo)[ Máis ]

Camiñamos

venres 24 abril 2015

Miro a fotografía unha vez máis. O teu sorriso en primeiro plano eclipsa tódalas formas que intentan facerse un oco no instante captado pola cámara de fotos. Todo é innecesario, materia inerte que puidera borrarse co paso do tempo, mentres ti perduras eternamente. Aí segues ti, co pelo recollido, elegante, fermosa. A túa espontaneidade dálle vida á foto, proporciónalle cor, alegría, interese... E ó fondo eu, feliz. Porque ise intre atopoume a min. Sacoume das tristezas nas que afondara, do esquecemento que me ocultara, da desilusión que me oprimía. Porque ise intre é marabilloso.[ Máis ]

Dúas historias

mércores 03 setembro 2014

Setembro, como a porta de atrás pola que saír do verán sen ser vistos. Alongamento indeterminado das noites, que van roubando protagonismo ós días, ante a mirada indiferente das cámaras fotográficas. Un viaxeiro regresa á rutina nun tren que anuncia a chegada do outono. O vento fresco preséntase cando a tarde se agacha nas sombras dos primeiros intres da noite. Outros veráns regresarán, pero non serán os mesmos.[ Máis ]

Paseo con la negra flor

mércores 25 xuño 2014

Recuerdo la primera vez en la que me hablaron de Radio Futura. Mi compañera de clases del instituto intentaba persuadirme de que este grupo de música era algo excepcional. Insistía en que tenía que oírlo. Pero yo escuchaba con el corazón. Y mi corazón me decía que había de atender a los latidos que emitía un corazón oculto en el cuerpo menudo de otra chica que me entusiasmaba. Para qué detenerme en descubrir esa música, cuando mi vida era movimiento e inquietud, siempre tratando de alcanzar la melodía sentimental escondida en aquel corazón deseado. Pero con el tiempo, ambas chicas desaparecieron, y sin embargo Radio Futura se fue instalando en mi vida. Y en compañía de esta música ingeniosa recuerdo aquellos amores de la adolescencia.[ Máis ]

A Canda

sabado 17 maio 2014

No Día das Letras Galegas, mil primaveras máis para a lingua galega, mil primaveras máis para Galicia.[ Máis ]

Visións XXXVI

xoves 13 marzo 2014

Acciono el piloto automático de mi cuerpo. Marco el destino de mis pasos y me pongo en movimiento. Decenas de personas con sincronizados pasos caminan por delante, se cruzan, se detienen, me adelantan, me esquivan, aguardan mi paso, me miran, apartan… Cada cual transmite su fragancia, su elegancia, su mirada, lo cual acaba por dejarme desconcertado. Distintos peinados, diferentes vestimentas, multitud de colores… La calle parece un caos, pero un caos organizado. Algunos conversan, otros gesticulan, otros hablan mientras sostienen un aparato telefónico pegado a la mejilla. Hay quien se desplaza en silencio, quien agita los brazos, quien grita, quien escucha, quien come, quien bebe, quien saluda. Incluso hay personas trabajando, conduciendo, vendiendo, leyendo, escribiendo, observando. Descubro rostros felices, distraídos, confusos, tristes, emocionados, sonrientes, indiferentes. Y a pesar de todo ello logro alcanzar la meta. Ciertamente el ser humano es extraordinario. Y pensar que a diario nos empeñamos en demostrar justamente lo contrario.[ Máis ]

Bajo la Vía Láctea

sabado 15 febreiro 2014

Bajo la lluvia. El cielo es un infinito espacio vacío de materia. Los planetas quedan lejos, allá en el universo inalcanzable, asediados por meteoritos kamikaces, deseosos de estrellarse y generar “energía”. Deseosos de darse a conocer, de ser relevantes a los ojos melancólicos que quisieran ver más allá de las revelaciones embusteras que muestran los informativos. Mientras las nubes asedian con su frecuente descarga de litros por metro cuadrado desde el cielo gris. Yo quisiera caminar esta noche bajo la vía láctea, a la luz de los astros intrascendentes, bajo el brillo de las estrellas caducas, en la ausencia de la luna conquistada, pisando los charcos de agua clara, ansiosa de lavar mis penas, mojando mi existencia, bajo la lluvia.[ Máis ]

Visións XX

luns 23 decembro 2013

“Hai que gardar das risas para as choras” escoitáballe decir nalgún momento a un amigo meu. Nunhas datas nas que o espírito do Nadal acostumaba a dibuxar expresivos sináis de ledicia nas facianas, á vez que enchía de alegría calquera recuncho, sorprende atopar cada vez máis indiferenza na xente. Xa teño escoitado en varias ocasións a frase de “non hai felicidade”. Mostro a miña disconformidade e non obstante, insisten: “a xente non é feliz”.

Entón eu pregúntome se teño a dita de poder expresar un sorriso, que demostre que me atopo no polo oposto da tristeza. Achégome ó espello e busco ise xesto brillante que me permita espantar as miñas dúbidas. Ollo desinteresadamente para o meu rostro, o contorno da cara, o pelo corto e cada vez máis escaso, ata que afundo a mirada nos meus ollos verdes, para rematar por atoarme no negro fondo das pupilas. E esquezo o obxectivo inicial, porque seguramente non encontrei nada distinto a outras veces.

Desexaría alcanzar os meus soños; que cada un acadara os seus propósitos. Pero nas dificultades actuais quizá sexa oportuno gastar algunha das antigas risas para mitigar estas choras. Vencer á penumbra da noite que remata e agardar a un novo día no que a luz brille intensamente a cada instante, en cada bendito momento que nos toque vivir.[ Máis ]

Día alto, noite peche

mércores 30 outubro 2013

Agora que chegan os primeiros días de frío o desconcerto é xeneralizado. Ninguén contaba con el. Eu mesmo pensaba que non voltaría nunca. Sempre desexei, situándonos nos extremos, a calor fronte ó frío. Cando no verán a calor é abafante fago un exercicio de reflexión comparándoa co frío xélido, e entranme as dúbidas, pero non troco a opinión. Chegado este momento, vexo que non fai falla que baixe moito o termómetro para detestar profundamente o frío, e decantarme decididamente pola calor. Pero toca o que hai para o tempo no que estamos. Hei de me queixar entón? Escoitaba recentemente nunha película o seguinte: custa seguir enfadado cando hai tanta beleza no mundo. Ás veces sinto coma se a contemplase toda á vez. E atórdame. O meu corazón ínchase como un globo que está a punto de estalar. Pero recordo que debo relaxarme e non aferrarme demasiado a ela. E entón flúe a través de min como a chuvia. E non sinto máis que gratitude por cada instante da miña estúpida e insignificante vida” (o filme é American Beauty) Quédame un sorriso nos beizos, símbolo da satisfacción que me produce a vida, en calquera das circunstancias que ésta me depara.[ Máis ]

T-S (IV)

sabado 19 outubro 2013

Hai veces nas que atopo a inspiración nunha minúscula pinga de auga. Outras caen mares de chuvia que derivan en ríos de auga e non son quen de elaborar unha simple frase. Tal vez haia un cúmulo de circunstancias externas que me impiden alcanzar unha escritura fluída. Ese mundo que me rodea, que amordaza a miña inspiración ou quizá non sexa o suficientemente estimulante como para que surxa.

O verán foi extremadamente seco. As longas secas nunca trouxeron froito, aínda que sí poideron conducir cara a reflexión. Pero chegou un momento no que o verán se voltou murcho e as nubes arrastráronse dende o horizonte a través do ceo para instalarse enriba nosa. E agora chove abundantemente. A auga despréndese das nubes sen temor e encharca a terra sedenta. E todo volta a xerminar. Supoño que será un bo sinal.[ Máis ]

T-S (III)

xoves 25 xullo 2013

A dor vóltase inexplicable cando ven derivada de nefastos sucesos imprevistos. Chegar a Santiago de Compostela para tal día coma hoxe. Ou non chegar. Quedarse ás portas para non chegar nunca. Vidas que xa non verán máis luz. Vidas que quedarán marcadas pola desgraza para sempre. Vidas que recordarán a outras desaparecidas nesta data, nese cruel accidente de tren. No desarraigamento no que quedan esas familias ausentes de seres queridos. Na incomprensible fatalidade que nos depara ás veces o destino. No desacougo imparable. Na tristeza infinita. Ogallá fose posible voltar atrás e modificar calquer detalle que evitara o sucedido.

Pero a vida segue. E sempre que a claridade se deixa entrever detrás das montañas do horizonte, na mañá de cada día, sabemos que un novo sol de esperanza alumeará os nosos pasos por dificultosos e desalentadores que sexan. A todos aqueles que están sufrindo a causa deste accidente, deséxolles que atopen canto antes esa luz que alivie tanta pena. Ánimo![ Máis ]

T-S (II)

xoves 04 xullo 2013

Hoxe entereime, a través do doodle de google, que se cumprían 130 anos do nacemento de Franz Kafka. Non lle daría a menor importancia se non fora porque fun, e aínda son, un entusiasta lector dos seus libros. Esa óptica aparentemente irreal das situacións que describe ensinoume que as cousas pódense ver desde diferentes perspectivas. Resúltame conmovedor o feito de que era capaz de narrar e manter ó lector entretido facendo referencia a situacións de escasa importancia. A ademáis, trala lectura das súas novelas percibo que tiña que ser unha persoa cunha enorme intelixencia. Unha pena que falecera tan novo. Aínda recordo o desconcertado que me deixou o final da novela “El Castillo”. Relín o final varias veces. Posteriormente deime de conta que se trataba dunha novela inconclusa. Vaia para el esta mostra da miña admiración.[ Máis ]

T-S (I)

martes 04 xuño 2013

Recordos que me inundan ante imaxes do pasado. Dun pasado recente ó que acudo aínda a miúdo, para mitigar a angustia diaria que a veces me inquieta. Imaxes que daba por esquecidas, evocadoras de situacións que quixera pechar nunha gaiola, para que nunca fuxiran voando, para poder telas sempre conmigo. Recordos que me traen soños, soños que me espertan na noite, noite a cal poño fin no desexo revitalizador dun amañecer despexado e cheo de luz.

Porque na indixencia que asolaga os pobres montes queimados, entre as laxes, sen apenas terra e humidade, emerxen elegantes flores de beleza inigualable, que se erguen en multitude de cores e formas, capaces de seducir ás máis esixentes miradas. Porque estas flores á luz dunha mañá calquera da primavera, tal vez sexan un sinal, un indicio evidente dalgún comenzo.[ Máis ]

¿Déficit Público o Déficit de Vergüenza?

mércores 10 abril 2013

Asumir un cargo público que conlleve gestionar la administración de un país, debería requerir, además de una formación y una experiencia contrastada, estar sometido a una ley implacable, que al mínimo atisbo de desfalco o gestión deficiente, generara responsabilidades, tanto económicas como incluso penales. No quiero entrar en todos los “casos”, por desgracia cotidianos, de mala gestión y “robo” (lo pongo entre comillas porque las leyes que el poder legislativo promulga, en casi todos los casos ampara estas prácticas, o no las declara ilegales) que se están produciendo en este país. Sólo una puntualización, haciendo un ligero esfuerzo y ampliando el objetivo, para tener un mayor ángulo de visión: ¿cómo los gestores de lo público, pueden utilizar el dinero que los contribuyentes ponemos en sus manos, para mantener el estado de bienestar, en todo lo contrario, practicando extensivamente el despilfarro, y una vez que el estado entra en déficit, tener la desvergüenza de robar el dinero a los contribuyentes, para intentar cubrir ese déficit? A mi me robarán, me considerarán un borrego, pero no me meten los dedos en los ojos.[ Máis ]